Whisky Càrn Mòr VC Glen Ord 2004

Eigenaar: United Distillers & Vintners (Diageo).

Vergunninghouder: John Dewar & Sons Ltd.

Productiestatus: Produceert 3 miljoen liter per jaar.

Locatie: Highlands, Noord.

De distilleerderij staat op de plek waar het schiereiland Black Isle begint, net ten noordwesten van Muir of Ord. Muir of Ord ligt ten westen van de hoofdstad van de Highlands, Inverness. De distilleerderij is vanaf de A9 via de A832 te bereiken. Hij ligt even na Muir of Ord aan de linkerkant van de weg.

De naam: Glen Ord komt uit het Gaelic. Glen betekent dal of vallei, en Ord betekent ‘hamervormige heuvel’. Glen Ord zou dan letterlijk ‘aan de voet (of in de vallei) van de hamervormige heuvel’ betekenen.

Vroeger was de distilleerderij ook bekend onder de namen Muir of Ord en kortweg Ord.

Geschiedenis: De omgeving van Muir of Ord, en in het bijzonder het kleine schiereiland Black Isle, was van oorsprong een gebied waar vele stills waren. In 1840 werden er maar liefst negen geregistreerd, waarvan de meeste zich op een boerderij bevonden.

De enige overgebleven distilleerderij van deze streek, de Glen Ord-distilleerderij, werd opgericht in 1838. De eerste vergunninghouders waren de heren Robert Johnstone en Donald McLennan. Zij huurden land van Thomas MacKenzie. Blijkbaar was de huur vrij hoog want Robert en Donald waren binnen de kortse keren failliet. Ook na hen ging de firma, Ord Distillers Co, vaak in andere handen over, tot hij in 1896 verkocht werd aan James Watson & Co Ltd. Deze whisky blender uit Dundee bezat toen ook de distilleerderijen Pulteney en Parkmore. Watson investeerde veel in de Ord-distilleerderij. Er werden onder andere nieuwe stills geplaatst en de mouterij werd sterk uitgebreid. De eigenaar gebruikte de malt voor zijn blended whisky Watson’s No 10.

In de jaren ’20 braken er om verschillende redenen moeilijke jaren aan in de whisky-industrie. De distilleerderij was tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1917 en in 1919, gesloten geweest wegens het gebrek aan gerst. Na de heropening in 1919 was het voor Watson moeilijk om te overleven en door zijn faillissement in 1923 kwam de firma in handen van John Dewar & Sons. Dewar had zich in datzelfde jaar aangesloten bij D.C.L. en werd in 1930 vanzelf onderdeel van S.M.D. De tweede sluiting was tijdens de Tweede Wereldoorlog, om dezelfde reden als in de Eerste Wereldoorlog.

In 1960 begon D.C.L. een grote en langdurige verbouwing van de distilleerderij en de mouterij. De moutvloeren werden in 1961 vervangen door een Saladin box, en de distilleerderij werd in 1966 grondig gemoderniseerd. Het aantal stills werd verdrievoudigd en ze werden voortaan met stoom verwarmd in plaats van met kolen. In 1968 werd er achter de distilleerderij een geheel nieuwe trommelmouterij gebouwd om Glen Ord en zeven andere distilleerderijen van S.M.D. in het noorden van Schotland en op het eiland Skye van mout te voorzien. In hetzelfde jaar werd er ook een fabriek gebouwd om de afvalproducten die overblijven na de productie van maltwhisky te verwerken in hoog-eiwithoudend veevoer. De Saladin box ging in 1983 pas dicht. In 1996 werd de mouterij weer gemoderniseerd.

De distilleerderij: In de Glen Ord-distilleerderij staan drie wash stills en drie spirit stills, die sinds 1966 alle met stoom verhit worden. De stills zijn van buiten goed te zien door de ramen in het stillhouse. De acht wash backs zijn gemaakt van Oregon pine. Voor de rijping gebruikt men voor het merendeel sherryvaten, maar er worden ook bourbonvaten en refills gebruikt. De mout komt voor de volle 100% uit de mouterij achter de distilleerderij.

Water: Het water dat gebruikt wordt in de distilleerderij en de mouterij komt uit twee meren, Loch nan Eun en Loch nam Bonnach genaamd. Deze twee meren worden gevoed door regen‑ en bronwater uit de rondom gelegen heuvels. Uit de meren stroomt het water via het riviertje de Allt Fionnaidh (White Burn oftewel witte stroom) naar de distilleerderij. Het water dat gebruikt wordt voor de productie van whisky komt via een pijpleiding hogerop van de White Burn om een goede kwaliteit te waarborgen. Koelwater en water voor de mouterij worden opgevangen in een stuwmeertje dat niet ver van de distilleerderij verwijderd is.

De malt: Onder aan het etiket dat de fles met de malt van Glen Ord siert, staat een logo met de tekst ‘I Shine Not Burn’, ‘Ik straal maar brand niet’. Dit was de slogan van de plaatselijke Clan MacKenzie, die nu gebruikt wordt voor de karakteromschrijving van de malt. Eind jaren ’50 van de vorige eeuw heeft de malt een tijdje Ord geheten. In 1982 was de malt van Glen Ord bekend onder de naam Glen Oran, tot aan 1990 als Glen Ordie en sinds dat jaar als Glen Ord. Maar liefst 20% van de productie wordt gebotteld en verkocht als single malt onder deze naam. De rest verdwijnt in onder andere de Dewar’s- en Johnnie Walker’s-blends.

Sinds 2003 worden er verschillende Limited Editions cask strength Glen Ord op de markt gebracht uit 1975 en 1978.

Bezoek: De Glen Ord-distilleerderij heeft een bezoekerscentrum dat het hele jaar geopend is. Kosten: £4,00.

Adres: Muir of Ord, Ross‑shire IV6 7UJ. Tel: 01463‑872000 of 872004. Fax: 01463‑870101.

website: www.classicmalts.nl

Gebruikte Bron: Schotse Malt Whisky (alle distilleerderijen van Schotland) - Robin Brilleman

Wijzigingen en fouten voorbehouden